Urushdan keyingi davrda Buyuk Britaniya uzoq muddat hokimiyatda qoladigan bosh vazirlari bilan mashhur edi. Margaret Tetcher va Toni Bler kabi rahbarlar o‘n yil davomida hokimiyatni saqlab qolishgan. Biroq so‘nggi o‘n yillikda mamlakatda yettinchi bosh vazir almashishi kutilmoqda.

Teriza Mey va Boris Jonson har biri uch yildan ortiq hokimiyatda turdi. Liz Truss esa bor-yo‘g‘i 49 kun bosh vazir bo‘ldi. 2024-yilda Leyboristlar partiyasining yirik g‘alabasidan so‘ng hokimiyatga kelgan Kir Starmer ham ikki yildan kam vaqt ichida iste’foga chiqdi.

Mutaxassislarning fikricha, bu beqarorlikning bir qancha sabablari bor. Ijtimoiy tarmoqlar siyosiy bo‘linishlarni kuchaytirgan bo‘lishi mumkin. Brexit mamlakatni boshqarishni qiyinlashtirgan va siyosiy identifikatsiyalarni chuqurlashtirgan.

Yana bir muhim omil – bosh vazirlar va parlament a’zolari o‘rtasidagi munosabatlarning yomonlashuvi. 1970-yillardan beri deputatlar o‘z partiyalariga qarshi isyon ko‘tarish, rahbarlarni tanqid qilish va hatto ularni hokimiyatdan chetlashtirishga tayyor bo‘lib qolgan.

Saylovchilarning xatti-harakatlari ham o‘zgargan. Buyuk Britaniya endi kuchli ikki partiyali tizim emas. Saylovchilar bir nechta partiyalar o‘rtasida bo‘linib ketgan, bu esa bosh vazirlar va deputatlarning ishini yanada qiyinlashtirmoqda.

Endi yangi bosh vazir Endi Byornhem bu tsiklni buzishga harakat qiladi. U Buyuk Manchester meri sifatida tanilgan va oddiy tilda siyosat yuritishi bilan ajralib turadi. Biroq uning muvaffaqiyat qozonishi hali noma’lum.

Source: www.aljazeera.com