Venesuela poytaxti Karakas ko‘chalarida odamlar qo‘lida qolgan narsalari bilan o‘tirishibdi, chunki ikki zilzila uylarni vayron qilgan.
Har kuni ertalab venesuelaliklar zilzilalar oqibatiga uyg‘onishadi, bu esa yanada qorong‘u va dahshatli bo‘lmoqda. Bu, yo‘qolgan yaqinlarning mo‘jizaviy qutqarilishi uchun qilingan ibodatlar javobsiz qolgan, qutulganlarning notinch uyqusi vayron bo‘lgan binolar va vahima tushlari bilan buzilgan yana bir tunni anglatadi.
Sobiq politsiyachi Jan Karlos Roa Garsiya va uning oilasi uchun bu ochiq havoda uxlashning yana bir kechasi edi. Ularning Karakasdagi binosi qulab tushmagan, ammo qaytish uchun juda xavfli. Uning yonoqlaridan yosh oqar ekan, u oilasining hayotini qanday tiklashni bilmasligini aytadi: «Agar men 30 yoshda bo‘lsam, 50 emas, unda ehtimol. Lekin qayerdan boshlashni bilmayman. Hozirgacha hech bir hokimiyat vakili biz bilan bog‘lanmadi».
Sodiq davlat xizmatchisi sifatida Jan Karlos hukumatning javobini tanqid qilishdan ehtiyot bo‘ldi, garchi charchagan va g‘azablangan bo‘lsa ham. Musiqachi Zaira Kastroning esa bunday cheklovlari yo‘q edi: «Biz hammamiz juda xafa bo‘ldik, chunki hukumat kerakli narsani – jiddiy yordamni ko‘rsatmayapti. Aslida, biz venesuelaliklar bir-birimizga yordam beramiz. Biz bir-biriga yordam berishni o‘rgangan jamiyatda yashaymiz. Biz hukumatga bog‘liq emasmiz – u biz uchun endi mavjud emas».
Chakao deb nomlangan shaharning o‘sha qismida muvaqqat prezident Delsi Rodriges mer bilan sayohat qildi va aholining g‘azabiga uchradi. Bir aholi: «Siz fojia o‘rtasida saylovoldi tashviqotini olib boryapsiz! Hukumat xalq uchun hech narsa qilmayapti», deb baqirdi.
Eng og‘ir zarar ko‘rgan joylarda – ayniqsa La Guaira qirg‘oq shaharchasida – umidsizlik yanada katta. 100 dan ortiq vayron bo‘lgan binolar atrofidagi manzara apokaliptik. Umidlar so‘nib, g‘azab kuchaymoqda. Jabrlangan aholi Eileen Lada: «Hali ham ichkarida odamlar bor, bizga texnika kerak. Yordam bering, iltimos», deb iltimos qiladi.
Qutqaruv guruhlari – venesuelalik va xalqaro – tun bo‘yi ishladilar, qamalgan qarindoshlarga yetib borish uchun ajoyib chidamlilik va diqqatni namoyish etdilar. Ijtimoiy tarmoqlarda ishchilarning odatiy venesuelalik hazil va ruh bilan omon qolganlarni chiqarayotgani videolari tarqalmoqda, bu esa tomog‘ni tiqadi.
Shimoliy qirg‘oq bo‘ylab kasalxonalar tang holatda. O‘nlab yillar davomida kam moliyalashtirilgan sog‘liqni saqlash tizimi endi ancha yaxshi infratuzilmaga ega mamlakatlar uchun ham qiyin bo‘ladigan talabni qondirishga urinmoqda. Shifokorlar va hamshiralar eng og‘ir sharoitlarda qo‘llaridan kelganini qilmoqdalar.
Palatalardagi omon qolganlarning hikoyalari dahshatli. Mariya Vargas AFP agentligiga kasalxona karavotidan: «Bu dahshatli edi – juda ko‘p odamlar o‘ldi, juda ko‘p oila a’zolari yo‘qoldi. Men uyimni butunlay yo‘qotdim, lekin yaxshimiz, Xudoga shukur», deb esladi.
Zilzilalardan so‘ng qutqaruv guruhlari dastlabki 48 soat hal qiluvchi ekanligini aytishadi. Ular allaqachon o‘tib ketgan. Bu hozir Venesuelaning so‘nggi yillardagi qiyin davridagi eng og‘ir lahzasidek tuyuladi.
Source: www.bbc.co.uk